De paarden van Johannes

Door Marlon Noordhuis

Laatst ontving ik weer een mailtje van een familie die ik heb mogen begeleiden voorafgaand en tijdens de uitvaart. Ze waren erg tevreden over het verloop van de uitvaart en mijn begeleiding en daar wilden ze me via de mail nog even voor bedanken. Natuurlijk stel ik dit soort bedankjes heel erg op prijs, maar voor een mooie uitvaart zijn meer mensen nodig dan alleen de uitvaartverzorger. Het zorgteam bijvoorbeeld. Want zij zijn (net als mijn andere
collega’s) een onmisbare schakel.

Het zorgteam is over het algemeen als eerste ter plaatse bij een sterfgeval. Zij doen de ‘laatste verzorging’, zoals we dat noemen. Ze kleden en verzorgen de overledene, eventueel samen met de familie. ‘Dat lijkt me zulk dankbaar werk’, horen ze dan vaak. En natuurlijk is dat ook zo, maar het is ook zwaar werk. Vooral mentaal. Want het zijn niet altijd hoogbejaarden ‘die een mooi leven hebben gehad’. Er overlijden ook baby’s, kinderen en jongvolwassenen. Er
zijn aangrijpende ongevallen, misdrijven of een totaal onverwachte zelfgekozen dood. Dan is het mooi dat het zorgteam iets voor de nabestaanden kan betekenen. Maar tegelijkertijd is het loodzwaar.

Zelf heb ik ruim twee jaar als medewerker laatste verzorging gewerkt. Ik heb daar veel geleerd en meegemaakt en die
achtergrond helpt me bij mijn huidige werk als uitvaartverzorgster. De meest bijzondere ervaring bij het zorgteam was toen ik samen met een collega de overleden boer Johannes moest ophalen. Johannes had een boerderij omringd door weilanden met paarden. Om hem de laatste eer te bewijzen, liep ik na de verzorging voor de rouwauto uit van het erf af. De auto met Johannes volgde me langzaam. Ik liep langs de weilanden en zag de paarden van Johannes steeds dichterbij komen. Hoe verder ik liep, hoe langer de rij paarden werd die me begeleidde. Zo liep ik de laatste meters naar de weg door een haag van paarden. Met een brok in mijn keel. Bij de weg aangekomen maakte ik een laatste buiging en stapte in de auto. De paarden stonden dicht tegen elkaar aan in de hoek van het weiland toe te kijken hoe hun ‘baas’ de boerderij voor altijd verliet.

In de achteruitkijkspiegel zag ik dat ze ons bleven nakijken totdat we uit het zicht waren verdwenen…

De columns van Marlon en haar collega’s zijn gebundeld in een boekje, ‘Bijzondere verhalen over afscheid.’ Hiervan is een derde uitgave verschenen. Deze derde bundel kunt u gratis bestellen door een email met uw adresgegevens en de code TV te zenden aan bedrijfsbureau.hengelo@yarden.nl.

Gerelateerd nieuws

Realisatie door Internetbureau Creative ICT