Cybercrime

Ik ben weliswaar een ouwe lul, maar kan me niet meer goed heugen hoe het was te werken zonder computer. En zonder internet. Ik mail me een slag in de rondte, beschouw sociale media als welkome communicatiekanalen, koop veel via internet, boek online reizen, muziek download ik (legaal via iTunes) en ik betaal mijn rekeningen digitaal. Ik bestel in het café met app en mijn dure Canon ligt al maanden werkloos in de kast, want kiekjes maak ik met mijn iPhone die ik daarna (soms) deel met mijn vrienden.
Ik krijg soms mailtjes uit Nigeria waarin mij verteld wordt dat ik tonnen krijg ik als eerst zelf tienduizenden euro’s overmaak. Mijn bank (althans dat lijkt er op) vraagt mij mijn wachtwoord te mailen, maar ik trap er niet in: ik voel me veilig online. En als ze met me meelezen, politie of criminelen, het zal me een zorg zijn.

Hacken

Toch niet. Oost-Europese cybercriminelen hebben gevoelige gegevens in handen van duizenden bedrijven, ziekenhuizen, ministeries en zelfs rechtbanken in Nederland. Dat meldde de NOS. De politie en de overheid weten al maanden wie precies is getroffen maar toch is er weinig actie ondernomen. Het nieuws is bijna nergens opgepakt; misschien hebben we inmiddels geaccepteerd dat we in een tijd leven dat basisschoolleerlingen het CITO hacken en de antwoorden op Marktplaats zetten.
Het Nederlandse bedrijfsleven lijkt op het gebied van cybersecurity ook achter te lopen. Hoogleraar Pras van de UT ergert zich er dood aan.

Veiligheidsbranche

Misschien maakt u zich drukker over uw eigen personeel dat u besteelt: in een kwart van alle misdrijven in bedrijven gaat het om eigen personeel. Laetitia Griffith van de Nederlandse Veiligheidsbranche maakt zich er hard voor dat deze zaken, die vaak door particuliere recherchebureaus keurig zijn onderzocht, sneller voor de rechter komen.
Nu maar hopen dat die informatie bij justitie ook veilig is opgeborgen.
Door: Jan Medendorp, Hoofdredacteur

Gerelateerd nieuws

Realisatie door Internetbureau Creative ICT