Onvoorwaardelijke liefde

Mijn vrouw en ik zeilden tijdens de Pinksterdagen over de Hollandse wateren. Op een goed moment meerden we af in het fraaie historische stadje Hoorn…

Ontspannen samenzijn

We hebben een plekje bemachtigd aan de kade, middenin de stad. Een prachtige omgeving om te genieten van de mooie dag. Met een lekker kopje koffie zitten we in de kajuit en spitten we in alle rust de weekendkranten door. Eén boodschap overheerst: onrust op alle fronten.

Faillissementen

Tja, zelfs het klimaat verandert; als zeiler kan ik daarover mee praten. Iedere dag kondigt zich wel weer een nieuwe donderwolk aan. Van inkrimpingen in de zorg tot ontslagen in de kinderopvang. Van oneindig veel faillissementen tot het koudste voorjaar in 40 jaar. Van nóg meer huurverhoging tot noodzakelijke sluitingen van verzorgingstehuizen.

Voor elkaar zorgen

Het gaat vooral over bezuinigen op alle fronten. Niet zo verwonderlijk ook; naar mijn idee leefden we de afgelopen jaren in een over-gefaciliteerde maatschappij. Ieder voor zich en de staat voor ons allen. Ik vind echter dat we er juist veel meer voor elkaar moeten zijn. Dat we de onderlinge leefbaarheid verbeteren, zonder te steunen op oneindige voorzieningen. Dat we zelfredzaam zijn en voor elkaar zorgen.

Deel de mooie momenten

Dan komt een sportief zeiljacht langszij. De dame aan boord vraagt of ze naast ons mag liggen. Ik zie vanuit mijn ooghoeken dat de man aan het roer er niet bepaald fit uitziet. ‘Dat is niet best’, hoor ik mezelf denken. We helpen het echtpaar – dat ik begin 60 schat – met aanleggen.
De vitale vrouw legt in haar eentje het schip aan, terwijl de man stoïcijns achter het roer blijft zitten. Even later verontschuldigt hij zich met broze stem voor het feit dat hij niet heeft geholpen. Zonder een stilte te laten vallen vertelt zijn vrouw – terwijl zij inmiddels liefkozend naast hem zit – dat hij in de laatste fase van zijn leven zit. Een spierziekte.

Geraniums

“Wat bijzonder, dat u dan toch aan het zeilen bent,” merk ik op. Ik zie een glimlach verschijnen op het gezicht van de man, waarna de vrouw vertelt: “Meneer weet u… de dood komt hem halen. Wij kunnen samen thuis achter de geraniums zitten en wachten. Óf we delen ons geluk en de liefde en genieten van deze mooie – wellicht laatste – momenten samen.” Ze gaat in één adem verder: “Is hier ook walstroom? Ik heb 220 nodig voor zijn beademing.” En daar gaat ze heen.

Normaal

We vallen van de ene verbazing in de andere. Het gas aan boord van het schip van het echtpaar is op. Daar loopt de vrouw met een gasfles onder haar arm. Even later tilt ze de rolstoel, mét alle toebehoren, over ons dek. Ze is zijn rots in de branding. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En denkt u dat wij mogen helpen? Welnee! “Normaal doe ik dit ook voor hem, en vandaag is niet anders,” aldus mevrouw.

Passie en kracht

De volgende ochtend zeilen ze samen de haven uit. Zittend naast elkaar, hand in hand, op naar wellicht het laatste moment. Geroerd blijven wij achter. Verwarmd door het zien van hun onvoorwaardelijke liefde, verbondenheid, passie en de kracht van het echtpaar. Hoe het met hen verder gaat? Wij zullen het niet weten. Wat we wel weten is dat zij voor ons altijd een voorbeeld zullen zijn. Een voorbeeld van onvoorwaardelijke liefde. Voor elkaar en in de medemens. Deze mensen zijn er voor elkaar. Zij zorgen voor elkaar. Dat zouden we allemaal veel meer moeten doen!

Reageren?

Mail dan rechtstreeks naar de auteur: evdbeld@de-woonplaats.nl. Of reageer hieronder!

Gerelateerd nieuws

Realisatie door Internetbureau Creative ICT