Jochem de uitvaartassistent

Op een druilerige ochtend draai ik mijn auto een lang
grindpad op. Op weg naar Arie, die ondanks zijn leeftijd van
93 jaar onverwachts is overleden. Zijn vrouw Nel opent de deur
en we drinken samen een kop koffie. Ze vertelt uitgebreid over
hun mooie leven samen. Ze zijn al ruim zeventig jaar bij elkaar
en wonen nog steeds zelfstandig op deze prachtige boerderij.
Ze neemt me mee naar de slaapkamer. “Kom, dan kun je even
bij Arie kijken.”

Door het slaapkamerraam zie ik de koplampen van een
auto die aan komt rijden. “Dat is onze zoon. Hij komt samen
met Jochem, onze kleinzoon. Hij wil opa nog graag even zien
maar we twijfelen of we dat wel moeten doen”, zegt Nel. Ik
besluit om met mijn antwoord te wachten tot ik Jochem heb
gezien en gesproken.

Jochem stapt uit. Ik schat hem een jaar of acht. Hij stuift de
slaapkamer binnen en kruipt zonder twijfel bij opa in bed.
Aait opa zachtjes over zijn haren en weigert om uit bed te
komen als zijn vader en oma dat vragen. Zij weten duidelijk
niet wat ze met de situatie aan moeten.

Ik besluit een ‘knuffelpanda’ uit onze auto te halen en
ga gewapend met de panda weer naar de slaapkamer.
“Kijk Jochem, dit is onze knuffelpanda. Die werkt voor ons
als troostknuffel. Als je verdrietig bent, dan kun je alles aan
Panda vertellen. En als je niet wilt praten, dan kun je gewoon
lekker met hem knuffelen.”

Jochem kijkt me met grote ogen aan. “En opa dan? Opa moet ook
een knuffel. Misschien is hij ook wel verdrietig.” Samen halen we
een panda voor opa uit de auto. Jochem legt het knuffelbeestje
onder opa’s arm en kijkt tevreden. “Dat doe je goed”, zeg ik. “Zo
goed dat je mijn assistent wel kunt worden bij de uitvaart van
opa.” Jochem kijkt me glunderend aan; dat wil hij wel. En zo
nemen we samen met oma en papa het kaarten- en kostenboek
door en als een waar team regelen we voor opa de mooiste
uitvaart. Natuurlijk is dat best verdrietig, maar mijn assistent
Jochem maakt er, door zijn ontwapenende opmerkingen en
suggesties, een gesprek met een lach en een traan van.

Een aantal jaar later word ik opnieuw door hen gebeld.
Oma is overleden. Wanneer ik voor de tweede keer over het
lange grindpad rijd, zie ik in de verte een blonde knul staan
zwaaien. Het is Jochem. Met een panda in zijn handen. “Mag ik
weer een knuffelpanda van je? Dan geven we die aan oma. Dan
hebben ze er allebei eentje.”4

Door: Marlon Noordhuis

Uitvaartverzorgster
Yarden Enschede

REAGEREN? Mail de auteur: marlon.noordhuis@yarden.nl

 

De columns van Marlon en haar collega’s zijn
gebundeld in een boekje, ‘Bijzondere verhalen over
afscheid’, hiervan is een derde uitgave verschenen.

Deze derde bundel kunt u gratis bestellen door
een email met uw adresgegevens en de code TV
te zenden aan bedrijfsbureau.hengelo@yarden.nl.

 

Gerelateerd nieuws

Realisatie door Internetbureau Creative ICT