Idealen

Als jonge jongen demonstreerde ik op 29 oktober 1983 in Den Haag tegen de plaatsing van kruisraketten. En ik zag toen hoe vreedzame demonstranten van de stoep werden geknuppeld door de ME. Ik zag onlangs op televisie hoe mijns inziens nette Nederlanders bij de grens werden tegen gehouden omdat ze in Hamburg wilden gaan demonstreren. En ik zag op televisie hoe de Duitse ME genadeloos insloeg op demonstranten; ik twitterde daar wat over en kreeg een berg van kritiek en ellende over me heen: als ik mezelf me dat smerige linkse tuig vereenzelvigde, dan deugde ik ook niet. Later zag ik inderdaad hoe een zooitje asocialen winkelruiten ingooide en auto’s in brand stak. Nee, daar wil ik niets mee te maken hebben.

Ik vereenzelvig me wel met mensen met idealen, met een missie. Onvermoeibaar ploeteren voor het nobele doel, een betere wereld. Maar ik kom er steeds meer achter dat die mensen vaak erg wel vinden dat ze het gelijk aan hun kant hebben en dat dan dus huns inziens vrijwel alles geoorloofd is. Ik ben in mijn vakantie naar de openluchtvoorstelling Pauperparadijs (gebaseerd op het boek Het Pauperparadijs van Suzanna Jansen) op het terrein van de museumgevangenis in Veenhuizen geweest. Veel te duur (47,50 euro per kaartje) overigens, maar erg goed.
Napoleon was (begin negentiende eeuw) van het toneel verdwenen en Nederland was in een crisis gedompeld; bijstand bestond niet, veel mensen raakten aan de bedelstaf. Mensen stopten hun kinderen in het weeshuis, omdat ze daar tenminste nog te eten kregen. Generaal Johannes van den Bosch bedacht de Maatschappij van Weldadigheid. Paupers konden heropgevoed worden en het platteland ontginnen. En zo ontstonden de koloniën Frederiksoord, Willemsoord en Wilhelminaoord.

De beklemming van de voorstelling was voelbaar, het drama dat zich achter die muren heeft afgespeeld. Het fantastische ideaal om de armoe de wereld uit te helpen, mondde uit in iets wat sterk doet denken aan de concentratiekampen uit de Tweede Wereldoorlog.

Na de voorstelling Pauperparadijs en het zien van de film The Circle (gebaseerd op het gelijknamige boek van auteur Dave Eggers) kijk ik anders naar idealisme. Het is net als met het communisme, een mooi streven om geld gelijk te verdelen onder de mensen, maar zodra het een verplicht karakter krijgt, je mensen gaat dwingen om het regime te volgen, gaat het mis.

‘Social media’-haters zullen smullen van (de film) The Circle en zich bevestigd voelen over de negatieve effecten van Facebook, Snapchat en Instagram. Alhoewel, ook de mooie kanten, de voordelen van social media in de film worden belicht. De film laat wel duidelijk zien om bewust te blijven, bij wie alle data die via social media wordt verzameld, terecht komt. Kennis is macht en dat betekent dat het ook gevaarlijk kan zijn als iemand met kwade bedoelingen in het bezit komt van deze kennis.

Voor de zekerheid heb ik deze zomer ook nog even het Museum Karl-Marx-Haus, het geboortehuis van Karl Marx in Trier bezocht. Volgens mij ben ik behoorlijk links, maar niet overtuigd….

Gerelateerd nieuws

Realisatie door Internetbureau Creative ICT