De politieke ambities van Hero Brinkman

Hero Brinkman is terug. Lijst 12. De Ondernemerspartij. De politieman uit Almelo kan er geen genoeg van krijgen. Een lefgozer. Hij was als diender niet bang voor krakers (die van ellende op muren kalkten ‘no more Hero’s’) en als PVV-kamerlid vroeg hij Wilders zijn afspraken na te komen. Hij rekent nu op een paar zetels, sluit kabinetsdeelname zelfs niet uit, “want het zal nog moeilijk genoeg worden na de verkiezingen een kabinet te formeren, en wellicht kunnen wij voor een meerderheid zorgen…” Hij mikt op de stem van anderhalf miljoen ondernemers: 650.000 MKB-bedrijven en meer dan een miljoen ZZP’ers.

Hij woonde in Almelo en Vriezenveen, volgde de Havo en verhuisde (als 19-jarige) naar Amsterdam, want hij wilde bij de politie. Als agent werd hij vooral met de zelfkant van de maatschappij geconfronteerd; de politiek sloot zijns inziens de ogen voor misstanden. Pim Fortuyn stond op, maar voordat hij de macht in Nederland kon grijpen, werd hij vermoord door Volkert van der Graaf. Brinkman nam zich voor zijn verantwoordelijkheid te nemen bij de volgende ‘Fortuyn’. Dat werd Geert Wilders die de VVD verliet en voor zichzelf begon. Brinkman meldde zich bij de blonde Limburger die hem in de armen sloot. Van november 2006 tot september 2012 zat hij namens de PVV in de kamer. “Ik had al voor de verkiezingen met Wilders de afspraak gemaakt dat als we in de Kamer zouden komen, dat we dan de partij zouden democratiseren; ik begreep toen al dondersgoed dat je deze man niet in zijn eentje alle macht moet geven, want hij heeft een radicaal leven met radicale ideeën.”
Maar na de verkiezingen bleken de toezeggingen van Wilders weinig waard. “Nadat ik op de kandidatenlijst voor de daarop volgende verkiezingen was geplaatst, ben ik heel ‘sneaky’ een campagne voor mezelf gestart binnen die partij om te pleiten voor democratie en de oprichting van een jongerenafdeling. Ik hoef niet uit te leggen dat de relatie tussen Geert en mij daardoor vertroebelde.” En dan drukt Brinkman zich zacht uit…. Het conflict escaleerde toen Brinkman zich nadrukkelijk distantieerde van Wilders toen die met een ‘Polen-meldpunt’ oprichtte. “Eerst waren het de moslims, toen de Polen…” In februari 2012 stapte Brinkman uit de fractie en zorgde daarmee indirect voor de ondergang van het kabinet: de 76ste Kamerzetel (en daarmee de meerderheid in het parlement dankzij de gedoogsteun van de PVV ) was verdwenen.

Rita Verdonk. Brinkman kon terugvallen op afspraken dat hij weer in dienst kon treden bij de politie waar ze niet heel erg op hem zaten te wachten…  En de politiek bleef trekken.  Hij richtte DKP (Democratisch Politiek Keerpunt) op. Hij lijfde en passant ‘Trots op Nederland’ met Rita Verdonk in. “Als nieuwe partij ontbeerden we een structuur.” Maar ‘Trots op Nederland’ kon hem op dat vlak ook niet helpen. “Dat was een bende daar; de ene dolk na de andere werd in mijn rug geschoten. Het was echt verschrikkelijk.” En dat was de kiezer ook niet ontgaan…
Het was Marike Stellinga, toentertijd werkend voor Elsevier, opgevallen dat Brinkman wellicht een rare kwibus is, maar dat het programma van zijn partij “buitengewoon pro-ondernemers was.” Zo zei ze in het programma Pauw. Met die woorden enthousiasmeerde ze Brinkman tot de oprichting van de Ondernemerspartij. “Je ziet wat al die grote bestuurderspartijen doen: ze laten de ondernemers bloeden en vallen…”

“We zitten in een niche: wij zijn er voor de MKB’ers en de ZZP ‘ers. De grote beursgenoteerde bedrijven kunnen rechtstreeks met de fiscus afspraken maken. Op het moment dat je ze aanpakt, gaan ze alles ‘outsourcen’ en zijn ze vertrokken. Die hebben alleen een zakelijke en fiscale band met Nederland. Maar het gaat natuurlijk om die MKB-bedrijven en die Zelfstandigen Zonder Personeel. Die verdienen het geld in dit land.” Brinkman refereert nog even aan de VVD, die “de dag voor de verkiezingen zegt: ‘belasting omlaag en duizend euro voor de werkende Nederlander erbij’, en al drie dagen na de verkiezingen een deal sluit met de Sociaaldemocraten en de btw omhoog gooit. “Dat heeft in de grensstreek honderden ondernemers de kop gekost heeft.”

beUnited. Brinkman heeft een pact gesloten met beUnited, een netwerkorganisatie van ondernemers bekend (en wellicht groot geworden…) dankzij de BitterBallenBorrel. “Die organiseren elke donderdag bijeenkomsten in het land. Ze hebben 102.000 leden. Wij hebben de beschikking over al hun gegevens, al hun emailadressen. We kunnen hun leden benaderen. We gaan naar al hun bijeenkomsten toe, ik geef daar presentaties.”
De eerste, moeilijkste stap zal zijn in de Kamer te komen, erkent Brinkman. “Ik garandeer jou dat als wij in de Kamer komen, dan gaan wij daar nooit meer uit. Wij worden een grote middenpartij.” Brinkman schetst een ondernemersparadijs als hij mee regeert: “ZZp’ers hebben recht op pensioen en een ziektekosten verzekering. Kunnen ze nou vaak niet betalen; maar die mensen lopen niet bij de deur, trekken niet van de steun. De overheid heeft de morele plicht om voor die mensen een vangnet op te hangen.” Brinkman is oprecht verontwaardigd: “Ik ben mijn hele leven lang politieman geweest, aan mijn rechtvaardigheidsgevoel hoef je niet te twijfelen.”
Zo is hij ook oprecht boos dat staatssecretaris Wiebes de zelfstandigenaftrek wil schrappen. Rutte heeft dat idee over de verkiezingen ‘getild’. “Als wij met vier zetels in de Kamer komen, kunnen we dit soort zaken tegenhouden. Enerzijds geven we een meerderheid aan het volgende kabinet Rutte.. Rutte kan bellen, we willen overal ‘ja’ op zeggen, elke begroting goedkeuren als in ruil een paar voor ondernemers belangrijke zaken worden geregeld.”

Staatsbank. “We willen weer een Nederlandse ondernemersbank waar ondernemers gegarandeerd de hoogste rente krijgen; een bank die nooit failliet kan gaan, want hij is van de staat. Geleid door mensen die aan de Balkenende-norm voldoen zonder dure dienstauto’s, een bank die tegen kostprijs producten levert en krediet verstrekt.”
Als het aan de Ondernemerspartij ligt, komt er ook een nationale zorgverzekering. “Die gaat concurreren met die dertig andere uitvreters.” De wetgeving wordt er voor aangepast, maar “als de nationale zorgverzekering gaat praten met producenten, lees ziekenhuizen, specialistenverenigingen, huisartsenverenigingen, producenten van medicijnen… dan bepalen wij de prijs en niet de commerciële verzekeringen. Nu zit de overheid als een boer met kiespijn te kijken wat er in de zorg gebeurt.”
Met 50+ wordt hij wel vrindjes in de Kamer getuige zijn opmerking: “Het is aantoonbaar dat van alle zorgkosten de ouderenzorg het minst is gestegen.”

Als de kiezer de Ondernemerspartij op 15 maart toch niet kan vinden, druipt Brinkman niet af. “Wij  hebben nu al met het hele team besloten om volgend jaar in  minstens vijftig gemeenten mee te doen aan de gemeenteraadsverkiezingen.”

Gerelateerd nieuws

Realisatie door Internetbureau Creative ICT