Machtsoverdracht bij InPerson ‘We noemen Jim expres CEO’

In juni vorig jaar werd Herman Kok van uitzendorganisatie In Person geïnterviewd in Amsterdam voor dit periodiek. ‘Ik zal werken tot mijn dood’, zei hij toentertijd. Dus toen schrijver dezes onlangs werd gebeld door dezelfde Kok met de mededeling dat zijn kinderen de zaak overnemen, waren we even bang dat hij een onheilstijding had gekregen, maar niets was minder waar, gelukkig…. Dit interview met Herman (62) en zoon Jim (31) heeft plaats op een zaterdagmiddag op het hoofdkantoor van In Person aan de Trompstraat. “De dag erna ga ik een paar weken op vakantie met mijn vrienden.”

En die vrienden zijn de wereldberoemde gitarist Ad Vandenberg en Atak-directeur Rinze van der Wal. Kok zat ooit als drummer in een band met Vandenberg. “Ik wilde net zo beroemd worden als Ad nu is.” De moeder van zijn toenmalige vriendin gooide roet in het eten. “Ze had een advertentie uitgeknipt waarin gevraagd werd om een intercedent. Om haar een plezier te doen… nee lach niet… om haar een plezier te doen heb ik gesolliciteerd. En hij werd bij de grootste in het land nog aangenomen ook. “Ik dacht, ‘ok, dat doe ik een paar jaar’’. Maar hij werd gegrepen door het werk. Verkleden werd een tweede leven voor hem. “Mijn vrienden waren muzikanten en kunstenaars, na het werk meteen naar huis om te verkleden want ik wilde niet dat mijn vrienden me zagen in zo’n laf pak.”

Hij verhuisde naar Amsterdam, leerde zijn toenmalige vrouw Linda kennen, Jim werd geboren en zijn dromen vervlieden. Toch niet… hij nam ontslag (trok in bij zijn schoonouders in Goor…) en begon in de Emmastraat in Enschede (in 1989) voor zichzelf met Euregio Uitzendbureau.
Het bedrijf is na flinke autonome groei in de afgelopen decennia, fusie en overnames uitgegroeid tot een bedrijf met zestig kantoren, een omzet van 158 miljoen met een winst van circa 5 miljoen met driehonderd werknemers. En dat voor een jongen die in zijn jonge jaren in de Stadsmaten de Twentsche Courant rondbracht. Van krantenjongen tot miljonair, leggen we hem grijnzend als kopsuggestie voor. “Toen ik begon bij die uitzendorganisatie waarvan ik de naam niet noem, heb ik wel geleerd: winst maken is een boekhoudkundige fout.”

Herman Kok veranderde het aanzien van de uitzendkracht. Het kreeg veel aandacht dat hij in de beginjaren de mensen thuis ophaalde en naar het werk bracht. Kok stuurde ook wel eens een klant weg. In juni vorig jaar vertelde hij in dit blad over zijn minder goede ervaringen met het bedrijf Handpack, hoe zij met inleners omgaan…. “Toen dat blad van jou vorig jaar verscheen, stuurde die man van Handpack een brief aan mij. Hij schreef dat hij naar aanleiding van onze onenigheid een aantal zaken had veranderd in dat bedrijf. Dat heb ik toen niet tegen jou gezegd en daarom wil ik graag dat je opschrijft dat Handpack naar aanleiding van het gesprek dat ik met hen heb gehad een aantal zaken drastisch heeft veranderd. Ik vind het tof als mensen wat doen met kritiek en niet alleen maar boos worden.”

In 1998 fuseerde zijn bedrijf Euregio Uitzendbureau met Interzend. “Toen maakte ik mijn eerste grote fout. Dat was het moment dat ik dacht, je kunt niet groter en groter worden. Ik moet verstandiger worden; ik  deed alles op mijn gevoel en toen heb ik fouten gemaakt bij het inschatten van mensen.” Er werden vervolgens wat hardhandige beslissingen genomen, “maar ik realiseerde ik me wel dat ik moest nadenken over een vervanger.” En dat was (in die tijd) zeker niet zoon Jim…
Die was namelijk net het huis uitgegooid bij zijn vader. “Ik vond dat hij te weinig deed,” vat pa samen. “Ik heb hem de deur uitgekegeld en gezegd, ‘ik hoop dat jij lekker in de goot terecht komt…’. Tot mijn grote spijt werd hij opgevangen door mijn ex, zijn moeder.”
Het contact tussen die twee verliep van af dat moment via MSN, voor de jongeren onder de lezers: een voorloper van mail, Twitter en Facebook. Die conversaties gingen vrij diep, nadat Jim zich beklaagde dat in zijn beleving vader Herman hem altijd de grond in trapte. Pa verbood hem bij de concurrent te gaan werken waarop Jim zich zo ongeveer spoorslags bij Manpower meldde. “Ik moest een test doen,” herinnert Jim zich en kreeg per kerende post een baan aangeboden bij Manpower; “Niemand had die test ooit zo goed gemaakt, zeiden ze daar tegen me.” Jim werkte daar vervolgens  twee jaar.

Pa had niet helemaal gelijk toen hij zijn zoon zo genadeloos aanpakte. Weliswaar had Jim twee studies (grafisch ontwerper en fotografie) niet afgemaakt, maar hij was van goede wil. Als hij tenminste met iets in de weer was waar hij echt interesse voor had. Zoals optreden als VJ (video-jockey, zeg maar een moderne DJ…), naast zijn werk bij Manpower. En dat kwam ook al weer niet helemaal uit de lucht vallen, want op de middelbare school stond hij in de schouwburg  al nummers van de Sugar Hill Gang te rappen. “Er was op school jaarlijks een muziekavond. Wij waren de aller-eersten die een rap-act deden. Ja, dat was gaaf. Dat was eigenlijk de eerste keer dat ik  voor een groot publiek stond.”

In juli 2011 werd Jim gebeld door Toine van Goethem, toenmalig financieel directeur van In Person. “Hij zei dat het bedrijf me nodig had.” En als je vader had gebeld? “Goede vraag. Dan weet ik niet wat ik had gedaan.” Nadat Jim had ingestemd werd pa Herman op de hoogte gebracht. “Van Goethem zei dat hij creatieve mensen nodig had en dat hij ook Jim had gebeld. Ik reageerde in de trant van, ‘je moet doen wat je niet laten kan’.”
Jim werd eerst ingezet als intercedent bij de ‘inhouse’-locatie van een koekjesbakkerij in Ochten. “Daar werkten dagelijks zo’n dertig, veertig mensen van In Person. Na twee maanden stapte hij over naar Martin Air Foods in Lelystad; daar maken ze maaltijden voor de eigen luchtvloot maar er wordt ook geleverd aan gevangenissen, zorgcentra en booreilanden. Daar hadden we op een gegeven moment tweehonderd mensen aan het werk.
En werkervaring deed Jim eind 2012 ook op bij PostNL als honderden mensen zorgen dat alle kerst- en nieuwsjaarkaarten op tijd worden bezorgd.

Drie jaar geleden kwam Jim op het hoofdkantoor te werken, op de afdeling marketing. Hij volgde in de afgelopen tijd ook diverse cursussen en daar zijn hem de ogen wel geopend voor wat betreft zijn eigen toekomst en de toekomst van het bedrijf. “We zaten op de Holterberg, letterlijk 24 uur per dag met elkaar opgescheept. Tijdens die ‘leadership’-cursus werden van iedereen de sterke en zwakke punten op tafel gelegd. Ik had van te voren gezegd, ‘we zien wel, we maken er een paar mooie dagen van’. Maar ineens zag hij het licht… “Niet anderen, ik had de grootste plaat voor mijn kop. Die vent… ik kan niet goed uitleggen wat ie nou deed, maar hij haalt je helemaal binnenste buiten.”
Verrassend! Je bent toch het zoontje van de baas, de jongen met de gouden lepel in de mond…. “Daar raak je een goed punt, dat is exact het punt wat daar op tafel kwam. Mijn grootste zwakte is altijd geweest dat ik me altijd het ‘zoontje van’ heb gevoeld.”

De machtsovergang werd op een typische Kok-wijze ingeluid: “Ik sliep bij Jim omdat mijn eigen huis verbouwd werd. Jim maakt me op een nacht wakker en zegt, ‘pap, je bent je baan kwijt. Ik ga In Person leiden’. Ik zei, ‘gefeliciteerd, gaan we doen, welterusten verder’.”
Kok was overigens al bezig de aandelen van het bedrijf aan zijn drie kinderen over te dragen. “In gelijke hoeveelheden, Stichting Administratie Kantoor er boven. Dat is fijn als de fiscus een waarde aan je bedrijf toedeelt, dan hoeven je kinderen niet af te rekenen als ik de pijp uitga. En ik houd op de achtergrond de feitelijke zeggenschap.”

Herman Kok weet van zichzelf dat hij niet de fout zal maken zoals in dat soort situaties vaker gebeurt: pa die dagelijks op het bedrijf aanwezig is en daardoor feitelijk zijn zoon voor de voeten zal lopen. “Hoeft hij bij mij niet bang voor te zijn. Wij hebben de pest aan het woord CEO, maar omdat hij jong is en een grote bos haar, noemen we hem expres CEO. Dat kan je later altijd nog invullen als Creative Emotional Orchestrator.”
Herman wordt wellicht weer commissaris, net als in de tijd dat een tussenpaus bij In Person tijdelijk het bedrijf leidde. “En toen die weer wegging hebben we van de Raad van Commissarissen de Raad van Advies gemaakt. Misschien dat we dat nu weer terugdraaien.” De hamvraag is toch wel: Jim heeft dezelfde haardracht als Herman op die leeftijd: heel erg lang…. De medewerkers hebben die vraag al beantwoord toen Jim voor de eerste keer iemand op kantoor moest toespreken die vijf jaar in dienst was. “Toen zei iemand, ‘o, dan ga je je haar zeker afknippen?’ Het hele publiek schreeuwde, ‘nee’. Niet dus.”

Jim is een zoon van zijn vader Herman die altijd een beetje een kwajongen is gebleven, een kunstenaar. Maar dan toch de vraag wat hij anders gaat doen? Wat zullen de medewerkers en klanten merken van de troonswisseling? “De uitzendkrachten staan bij ons al op één, maar we gaan hen nog iets hoger tillen. Uitzendkrachten doen vaak werk waar niet de hoofdprijs voor wordt betaald. Wij willen het netto besteedbaar inkomen verhogen.” Jim weet dat zaken als mobiele telefoon en premies voor ziektekosten een flinke hap uit dat inkomen nemen. En hij heeft van dichtbij gezien wat de consequenties zijn als het uit de hand loopt, “en de incassomaffia voor komt rijden bij die mensen. Ik ken een vrouw met vier kinderen die een schuld had van 30.000 euro. Dan wordt een bewindvoerder aangesteld en het eerste dat hij doet is driehonderd euro per uur rekenen. Binnen no-time was die schuld hoger dan een ton. Ik ben niet verantwoordelijk voor hun schulden, maar ik vind het wel heel vervelend, want die mensen gaan daardoor misschien minder functioneren. Ik wil die mensen gaan helpen. Ik ga die schulden niet betalen, ik ga die mensen ook niet vertellen dat ze die telefoon niet mogen kopen. Wij zijn aan het onderzoeken of wij onze mensen een telefoonabonnement kunnen aanbieden, goedkoper met dezelfde telefoon.”
Een andere dure post is de zorgverzekering. “Terwijl het verzuim van de mensen die bij ons werken juist heel laag is. Ik maak me sterk dat we een heel goedkope ziektekostenverzekering kunnen bieden. Dat kan de mensen zo maar vijftig euro per maand schelen en vijftig euro is gewoon veel geld…”

Gerelateerd nieuws

Realisatie door Internetbureau Creative ICT