Buitenlands avontuur

Het was in de jaren 70 van de vorige eeuw –ik was nog een puber- toen mijn vader al transporten uitvoerde naar en vanuit Oost-Europa, met name naar Polen. Het was in de tijd van de koude oorlog tussen Amerika en Rusland en “het ijzeren gordijn”, zoals de grens tussen West- en Oost-Europa toen werd genoemd.

Het was angstwekkend als je destijds met je vrachtwagen bij Helmstedt door de streng kijkende Oost-Duitse VOPO’s werd gecontroleerd. De hele cabine werd binnenste buiten gekeerd, zelfs snuffelhonden werden ingezet om de cabine te doorzoeken en je moest exact opgeven hoeveel geld je bij je had. Toch hadden wij vele chauffeurs met avontuurlijk bloed die deze ritten heel graag uitvoerden. Wij ondervonden geen noemenswaardige concurrentie, bijna niemand durfde dat werk te doen in die jaren.

Het werd 9 november 1989, de val van de Berlijnse muur. Mensen konden ineens vrij van Oost- naar West-Duitsland en omgekeerd reizen. Een groot nadeel voor ons was dat de grenzen open gingen en er kwam een enorme concurrentie op gang… niet van de Oost-Europeanen –die reden nog met rokende en stinkende Trabantjes, hadden zeer verouderd materieel- maar juist van de West-Europeanen die ineens voor een appel en een ei transporten gingen uitvoeren naar en van Oost-Europa. Die mooie markt was binnen een jaar totaal verziekt.

In 1990 al trokken wij de conclusie dat we met dit werk moesten stoppen omdat er geen droog brood meer in te verdienen was. Het werk dat onze Nederlandse chauffeurs zo graag deden viel weg. Kort door de bocht: we besloten ons in Kutno / Polen te vestigen door daar op 27 september 1990 een BV op te richten, wat overigens nog heel wat juridische voeten in de aarde had. Mirek, Darek en Jarek waren onze eerste drie Poolse chauffeurs.

En we konden de concurrentie weer aan. Ja, wel met Poolse chauffeurs. De Nederlandse collega’s wisten al lang dat het lange afstand-werk definitief passé was. Overigens hebben we nooit een Nederlandse chauffeur ontslagen, sterker nog, ook ons Nederlandse chauffeurskorps groeide mee met ons bedrijf; gelukkig vonden we steeds weer werk wat ze ook graag deden en doen.

Qua timing was het ook een perfect moment. Mijn vader –toen 56 jaar- trok zich terug als algemeen directeur; hij vond het bedrijf in Nederland toen eigenlijk al te groot- en ik volgde hem op. We spraken af dat ik de leiding in Nederland op me zou nemen en dat hij nog eens ouderwets ging pionieren in dat voor ons nieuwe land. Hij zei letterlijk: “ik neem één miljoen gulden mee. Hopelijk lukt het, zo niet dan zijn we het kwijt”. Jarenlang reed hij elke
twee weken trouw naar Polen; Polen werd letterlijk zijn tweede vaderland. Die één miljoen gulden werd een veelvoud daarvan, want tussen 1993 en 2000 bouwden we zes nieuwe vestigingen in dat prachtige land met al die hardwerkende en gastvrije mensen.

We zijn nu bijna 20 jaar verder en inmiddels doen we ons dagelijks werk vanuit zeven vestigingen en met ruim vierhonderd zeer trouwe Poolse collega’s. Een derde van onze omzet komt uit Polen en een derde van onze medewerkers wonen en werken in en vanuit Polen voor hun dagelijks brood.

Het is bijna 30 jaar na de val van de Berlijnse muur. We dachten toen alles kwijt te zijn wat we hadden opgebouwd. Van de bedreiging hebben we een kans gemaakt en we zijn helemaal ingeburgerd in dat mooie land. Een verrijkende ervaring was het… en nog elke dag. Helaas ben ik geen puber meer.

Door: Freddy Nijhof
President commissaris
Nijhof-Wassink Groep

REAGEREN? Kan via: info@nijhof-wassink.com

 

Gerelateerd nieuws

Realisatie door Internetbureau Creative ICT