Melken met de hand, de postbode en het voetbaltalent

Ik ben een voetbaldier, het zal veel mensen niet onbekend zijn. In mijn jeugd mocht je pas lid worden van de voetbalclub als je tien jaar was. Op mijn 10e verjaardag werd ik dus lid van de plaatselijke voetbal. Een zaterdagclub. Met de nadruk op zaterdag. Want voetballen op zondag was ‘not done’ bij ons, dan ging (lees moest) je naar de kerk.

In mijn jonge jaren woonden wij behoorlijk buitenaf; ik was dag en nacht op de boerderij van mijn oom en tante. Ik speelde daar met mijn neefjes en samen hielpen we op het land en ’s morgens en ’s avonds met koeien voeren en koeien melken. Dit ging nog ouderwets met het handje. Ik denk dat ik dat nog steeds kan, want melken – net als fietsen – dat verleer je niet!

Mijn voetbaltalent werd ontdekt door de postbode die twee keer per week op de fiets de post bezorgde in het buitengebied; hij bleef altijd even hangen, deed een bakkie met mijn moeder en fietste dan verder. Als hij tijd had, trapte hij nog even een balletje met mij, en blijkbaar zag hij dat ik talent had….

De club waar ik op mijn tiende lid werd, is SVZW. Deze prachtige club heeft veel voor mij betekend en loopt als een rode draad door mijn leven. Ik doorliep de hele jeugdopleiding en ging van alles doen voor deze club. Ik ontmoette er ook mijn jeugdliefde. Haar vader was kantinebeheerder en zij hielp hem graag elke zaterdag in de keuken en achter de bar. Als 16-jarige verwierf ik al een basisplaats in het eerste elftal en hield dat maar liefst twintig (1974-1994) jaar vol: 513 officiële wedstrijden werkte ik af, steevast als linksbuiten.

Toen ik in 1983 met mijn grote jeugdliefde trouwde, was ons bedrijf net verhuisd van Wierden naar Rijssen. Mijn vader vond dat ik in Rijssen moest gaan wonen onder het mom: ‘waar je werk is, is je vaderland’. Ik heb dat geweigerd omdat ik in Wierden wilde blijven wonen. Wierden is ‘mijn’ dorp, mijn vrienden woonden/wonen er: daar is mijn voetbalclub en daar is mijn stamcafé. Als 15-jarige dronk ik mijn biertje al in dat café en mijn ouders vonden dat goed. Het liep nooit uit de hand. Nu mag de jeugd niets meer en gaat het elk weekend wel ergens fout. Ook de jeugd wordt verstikt door alle kulregels die we verzonnen hebben. Tja, en dan ga je dingen doen die niet mogen… zo simpel is het….

Op de laatste ledenvergadering van SVZW werd ik door de voorzitter onderscheiden met een prachtige gouden speld voor 50 jaar lidmaatschap. Ik ben net 60 jaar, net opa geworden, 50 jaar lid van SVZW… fantastisch!

Dat melken met de hand, ik ga het binnenkort nog eens proberen. Of ik word postbode en ga voetbaltalent opsporen in het buitengebied.

 

Door: Freddy Nijhof
President commissaris Nijhof-Wassink Groep

Gerelateerd nieuws

Realisatie door Internetbureau Creative ICT